Duaçınarı: Orduyu bekleyen dua
Efsaneye göre, Osmanlı ordusu seferden dönerken veya sefere giderken bu bölgedeki devasa çınar ağacının altında mola verir, zafer için topluca dua edermiş. Bölgenin ismi de bu ritüelden ve o tarihi çınardan gelmektedir.
Namazgah: Toplu ibadetin merkezi
Eskiden camilerin yetersiz kaldığı bayram namazlarında veya yağmur dualarında halkın toplandığı, açık havada namaz kılınan geniş alanlara "namazgah" denirdi. Bursa'daki Namazgah semti, bu geleneğin şehirdeki en önemli merkeziydi.
Arabayatağı: "Yata yat" dyen arabacılar
İsmi kulağa biraz komik gelse de hikayesi lojistiktir. Eskiden şehre dışarıdan gelen atlı arabalar ve kağnılar, şehre girmeden önce bu bölgede konaklardı. Arabaların mola verdiği, "yattığı" yer anlamında bu isim kalmıştır.
Şehreküstü: Şehre küsüp dönenler
En yaygın efsane şudur: Şehrin sınırlarının burada bittiği dönemlerde, Bursa'ya gelip de kalacak yer bulamayan ya da bir şeye sinirlenenlerin "şehre küsüp" geri döndüğü nokta burasıymış. Bir diğer rivayete göre ise şehirden sürgün edilenlerin son kez arkalarına baktıkları yerdir.
Reyhan: Çiçek kokulu mahalle
Bugün betonlaşmış olsa da Osmanlı döneminde bu bölgenin bahçeleriyle ve özellikle buradaki hanımların yetiştirdiği Reyhan çiçekleriyle ünlü olduğu söylenir. Semtin kokusu ismine miras kalmıştır.
Altıparmak: Altı parmaklı bir aile mi?
Semtin isminin, burada yaşayan ve halk arasında saygı gören, ellerinde altı parmağı olan köklü bir aileden (Altıparmakzadeler) geldiği bilinir. Fiziksel bir özellikten semt ismine dönüşen nadir örneklerdendir.
Maksem: Suyun taksim edildiği yer
Kelime anlamı "taksim edilen yer"dir. Uludağ'dan gelen suların şehre dağıtıldığı, yani "maksim" edildiği ana merkez burada olduğu için semt bu ismi almıştır.
Setbaşı: Selin önündeki set
Gökdere'nin taşkınlık yaptığı dönemlerde, suyun şehre zarar vermemesi için bu bölgeye setler yapılmıştır. Bu "setin başı" olması sebebiyle semt bu isimle anılmaya başlanmıştır.